X
تبلیغات
biology d.sh.p lahijan - دیاپدز
تاریخ : پنجشنبه بیست و دوم تیر 1391
نویسنده : pouya_kochaky
دیاپدز به فرایند عبور لنفوسیت‌ها از منافذ بین سلولی دیوارهٔ مویرگ‌ها برای رسیدن به محل آسیب دیده می‌باشد. مواد شیمیایی آزاد شده از سلول‌های آسیب دیده که فاکتورهای جذب کننده نوتروفیل‌ها هستند، باعث جذب نوتروفیل‌ها به سمت حاشیه مویرگ‌ها شده واین سلول‌ها با نازک و باریک شدن از لابه‌لای منافذ ریز بین سلول‌های جدار مویرگ خارج و به بافت آسیب دیده وارد می‌شوند. نوتروفیل‌ها باعث کشته شدن باکتری‌ها می‌شوند. سپس ماکروفاژها در مرحله بعد به کمک نوتروفیل‌ها می‌آیند.

در محل آسیب یا عفونت، ماستوسیت‌ها و بازوفیل‌ها هیستامین ترشح می‌کنند. که هیستامین گشاد کننده رگ‌ها و کاهش فشار خون در محل آسیب را باعث می‌شود و افزایش نفوذ پذیری رگ‌ها و افزایش عمل دیاپدز و التهاب را به دنبال دارد.

بازمانده میکروب‌ها و سلول‌های خودی کشته شده و نوتروفیل‌ها چرک را می‌سازند. ماکروفاژها می‌توانند با عمل فاگوسیتوز این سلول‌های مرده را از بین ببرند.

مونوسیت‌های خون با عمل دیاپدز از مویرگ‌ها خارج و تمایز پیدا می‌کنند و به ماکروفاژ تبدیل و وارد بافت پیوندی می‌شوند. نوتروفیل‌ها نیز دیاپدز و فاگوسیتوز انجام می‌دهند. اما لنفوسیت‌های T قدرت دیاپدز ندارند، چرا که دیاپدز از انواع حرکات آمیبی است و با تشکیل پای کاذب انجام می‌شود. به این ترتیب، توانایی دیاپدز منحصر به فاگوسیت‌ها (بیگانه خوارها) است. لنفوسیت‌های T، با سلول‌های سرطانی و سلول‌های آلوده به ویروس مبارزه می‌کنند این سلولها در بافت هستند، نه خون. اما لنفوسیت‌های T از مویرگهای خونی خارج می‌شوند و به بافت می‌روند، ولی مکانیسم این عمل با دیاپدز متفاوت است و دیاپدز نامیده نمی‌شود.


موضوعات مرتبط: زیست شناسی 2، سلول
برچسب‌ها: biology, pouya kochaky
آخرین مطالب